Er zijn weinig dingen zo eenzaam als een zwangerschap verliezen waarvan bijna niemand wist dat hij bestond.
Ongeveer een op de tien vastgestelde zwangerschappen eindigt in een miskraam, meestal in de eerste twaalf weken. Het is een van de meest voorkomende en minst besproken ervaringen die er zijn.
Waarom het gebeurt
In verreweg de meeste gevallen door een chromosoomafwijking bij de bevruchting — een fout in de celdeling die maakt dat de zwangerschap zich niet kan ontwikkelen. Dat is niets wat jij hebt veroorzaakt of had kunnen voorkomen.
Niet door sporten. Niet door stress. Niet door die ene keer dat je iets tilde. Niet door dat glas wijn voordat je het wist.
Bijna elke vrouw zoekt terug in haar eigen gedrag naar een oorzaak. Er is er bijna nooit een. Dat is geen troost, maar het is wel waar.
Wat er medisch gebeurt
Er zijn meestal drie opties, en je mag daarin meebeslissen:
- Afwachten. Bij de meeste vrouwen komt het vanzelf op gang, binnen enkele dagen tot weken.
- Medicijnen om het proces op gang te brengen.
- Een curettage — een korte ingreep om de baarmoeder leeg te maken.
Het bloedverlies en de kramp zijn vaak heftiger dan vrouwen verwachten; het lijkt op een zware menstruatie of erger. Vraag om goede pijnstilling en zorg dat je niet alleen bent.
Bel direct bij: bloedverlies waarbij je meer dan twee maandverbanden per uur doorweekt, koorts, of flauwvallen.
Daarna
Je menstruatie komt meestal binnen vier tot zes weken terug. Je kunt vaak al snel weer zwanger worden; er is geen medische reden om lang te wachten, tenzij je arts iets anders zegt. Wanneer je er emotioneel klaar voor bent, is een andere vraag — en daar bestaat geen goede termijn voor.
Onderzoek naar de oorzaak gebeurt in Nederland meestal pas na drie miskramen achter elkaar. Dat voelt hard. Vraag er gerust naar bij je huisarts als je eerder ongerust bent.
Over het verdriet
Je rouwt niet om een medisch feit. Je rouwt om een kind dat je al had bedacht: een naam, een gezicht, een kerst met z'n drieën. Dat verlies is echt, hoe vroeg het ook was.
En het is oneerlijk verdeeld. Jij voelde het in je lichaam, je partner niet — wat niet betekent dat hij geen verdriet heeft. Praat erover, ook als jullie het verschillend beleven.
Waar je terechtkunt
Bij je verloskundige of huisarts, ook alleen om te praten. Er zijn in Nederland lotgenotengroepen en gespecialiseerde begeleiding. Blijf je maandenlang somber, of durf je niet meer te hopen, vraag dan om een verwijzing.
Je hoeft niet uit te leggen waarom je verdrietig bent om iets dat maar acht weken duurde. Verdriet vraagt niet om een minimumduur.